9/4/2008 - Al sana, derya gibi sonsuz karacaahmet!

Deryada sonsuzlugu zikretmeye ne zahmet!
Al sana, derya gibi sonsuz karacaahmet!

Göbeginde yalanci sehrin, sahici belde;
Ona sor, gidenlerden kalan sey neymis elde?

Mezar, mezar, zitlarin kenetlendigi nokta;
Mezar, mezar, varliga yol veren gecit, yokta...

Onda sirlarin sirri: bulmak icin kaybetmek.
Parmaklarinin saydigi ne varsa hep tüketmek.

Varmak o iklime ki, ugramaz ihtiyarlik;
Ebedi gencligin taht kurdugu yer, mezarlik.

Ebedi genclik ölüm, desem kimse inanmaz;
Tas ihtiyarlar, servi cürür, ölüm yipranmaz.

Karacaahmet bana neler söylüyor, neler!
Diyor ki, viran olmaz tek bucak, viraneler,

Zaman deli gömlegi, onu yirtan da ölüm;
Ölümde yekpare an, ne kesiklik, ne bölüm...

Hep olmadan hic olmaz, hicin ötesinde hep;
Bu mu dersin, taslarda dönmüs sükuta sebep?

Kavuklu, basörtülü, fesli, basacik taslar;
Taslara yaslanmis da küflü kemikten baslar,

Kum dolu gözleriyle süzüyor insanlari;
Süzüyor, sahi diye topraga basanlari.

Onlar ki, her nefeste habersiz öldügünden,
Gülüp oynamaktalar, gelir gibi dügünden.

Onlar ki, sifirlarda rakamlari bulmuslar,
Fikirden kurtularak, ölümden kurtulmuslar.

Söyle karacaahmet, bu ne acikli talih!
Taslarina kapanmis, agliyor koca tarih!

N.F.Z