29/3/2008 - Dua, derin sözlerdir.
Dua, derin sözlerdir.
Dua, kendimiz hakkında söyleyebileceğimiz en derin sözlerdir. Böyleyken en
anlaşılır, apaçık... Gizli günahlarımız, içimizi yakan pişmanlıklar, kopkoyu
korkularımız, acılarımız, kanayan kapanmayan yaralarımız dualarımızdadır.
Neye muhtaçsak, onlar dualarımızdadır. Ümitlerimiz, isteklerimiz,
sevdiklerimiz... Merhamete, muhabbete, esirgenmeye ve bağışlanmaya
duyduğumuz iştiyakla, biz dualarımızdayız.
Kim olduğumuzun doğrusunu dualarımız söyler.
Dualarımızda yalan söylemeyiz. Kendimizi aldatmayız. Zayıflığımızdan,
acizliğimizden utanmayız. Sırlarımızı, sıkıntılarımızı, dertlerimizi
avuçlarımız gibi semaya açmaktan çekinmeyiz.
Kendimizi dualarımızla tanırız. En çok nelere değer verdiğimizi,
hayatlarımızda en çok nelerin önemli olduğunu, nasıl yaşadığımızı ve nasıl
yaşamak istediğimizi dualarımızla anlarız.
Hayatımız, dualarımızdadır.
...
Dünya, dualarla yazılan sayfalardır. Duanın dilini bilmeyenler, çiçeklerin
dualarının renkleriyle açtığını bilmiyorlar. Ağaçların, dualarının
meyvelerini verdiğini... Suların dualarıyla aktığını, duaları gibi
aktığını... Tohumların dualarıyla çatladığını... Rüzgârların duaları gibi
ılık, duaları gibi serin, duaları gibi güçlü estiğini... Yeryüzünü böylesine
şenlendiren canlılığın dualar olduğunu bilmiyorlar.
Duanın dilini bilmeyenler, dünyanın dilini de bilmiyorlar. Ne onlar dünyayı
anlıyorlar, ne de dünya onlara kulak veriyor. Onlar için dünya, savaşılacak
bir şey. Dünya, bütün dehşetiyle üzerlerine saldırıyor ve onlar, dünyayı bir
savaş meydanına çeviriyorlar. İstediklerini zorla, güç kullanarak elde
edeceklerini sanıyorlar. Dünya, onlara aldırmıyor. Dünya, korkularını
çoğaltıyor. Dünya, sevdikleri her şeyi tek tek ellerinden alıyor. Savaşarak
kazandıklarına inandıkları şeylerin eliyle dünya onlara tekrar tekrar
saldırıyor. Arkasına saklandıkları ne varsa güçsüzlüklerini ve yaşadıkları
hayatın saçmalığını teşhir ediyor.
Hayatlarında eksik olanın boşluğunu ağır bir yük gibi her yere taşıyorlar,
ama onun ne olduğunu söyleyemiyorlar. Giderek, hayatları eksik olanın
boşluğunda yitiyor. Acı çekerken hayattan yoksunlar. Çılgıncasına mutluyken
hayattan yoksunlar. Hayattan yoksunlar, çünkü hayatları duadan yoksun.
Acılarını ve sevinçlerini, kederlerini ve mutluluklarını duaya
taşıyamıyorlar. Yaşamayı seviyorlar, ama hayatlarının anlamı hakkında
düşünmekten hoşlanmıyorlar. Yaşıyorlar, ama niçin yaşadıklarını kendilerine
sormuyorlar.
Duanın dilini bilmeyenler, hayatla aynı dili konuşmuyorlar.
Dua ederken, hayatla aynı dili konuşuruz. Hayatın güzelliği, anlamından ayrı
değildir. Hayatın anlamı dualarımızdadır.
Her şeyin herkese yakışmadığı şu dünyada, duanın herkese yakışması
bundandır.
Kral da dua eder, köle de... Duası krala diz çöktürür; köle, duasıyla
özgürleşir. Kölenin duası, kralın duasından değersiz değildir. Kral da, köle
de Allah ın kuludur.
Kim olduğumuzu dualarımız söyler: Kul olduğumuzu...
|
